قابله‌های جامعه برای مناطق دوردست بامیان

چرا این پروژه

در ولسوالی‌های دوردست بامیان، بیشتر زنان بدون حضور یک قابلهٔ آموزش‌دیده در خانه ولادت می‌کردند. نزدیک‌ترین شفاخانه چند ساعت با موتر فاصله داشت و در زمستان بسیاری از سرک‌ها کاملاً بسته می‌شد.

کاری که کردیم

مردم قریه‌ها زنان جوانی را از قریه‌های خودشان برای آموزش قابلگی معرفی کردند. این دوره درس‌های صنفی را با تمرین عملی زیر نظارت در شفاخانهٔ ولایتی یکجا می‌کرد. ما فیس آموزش، جای بود و باش و یک معاش ماهانه را پرداختیم تا شاگردانی از خانواده‌های فقیر هم بتوانند شرکت کنند.

پس از فراغت، هر قابله در یک پست صحی نزدیک قریهٔ خودش مقرر شد که اتاق ولادت، تجهیزات و ذخیرهٔ ادویهٔ اساسی داشت. یک قابلهٔ ارشد از تیم ما هر ماه به هر پست صحی سر می‌زند.

آنچه آموختیم

قابله‌هایی که از همان قریه‌ها بودند، زود اعتماد مردم را به دست آوردند و زنان از ماه‌های اول بارداری نزد آنان می‌آمدند. ادامهٔ نظارت قابله‌های ارشد پس از فراغت، کلید ارائهٔ خدمات باکیفیت بوده است.